
Terwijl ik in de weer was om het sanitair in te spuiten met schoonmaakazijn en met tandpasta de strijd met viltstift-op-niet-gewenste-op-plekken aanging
*) zat ik wat na te filosoferen over het consuminderen. Over waarom ik me na tijden lang meer-met-minder doen nog steeds geen èchte consuminderaar voel, waarom het me nog steeds niet lukt om met een mini-budget heerlijke maaltijden op tafel te toveren, om 'alles' tweedehands op te kop te tikken, om altijd koopjes te vinden als je nieuwe kleding nodig hebt. Dingen die bij anderen voor mijn gevoel wel lukken, maar bij mij niet zo.
Natuurlijk gaan een heel aantal dingen best goed: we letten goed op bij het boodschappen doen, we kopen weinig onnodige dingen, hergebruiken materiaal waar het kan, pakken de meeste klussen in huis met eigen handen aan. Maar dat maakt me nog geen echte, super bespaarder, geen doorgewinterd budgetwonder die met haar kasboekje in de Genoeg kan komen te staan...
Waarom toch dat gevoel? Doe ik wel hard genoeg mijn best? In hoeverre wil ik het ècht? Want: ik hou er niet van om te winkelen, logisch dat je dan veel koopjes misloopt. En ik wil niet altijd supergoedkope maaltjes op tafel zetten, omdat dat vaak ten koste gaat van milieu, mensen of het dierenwelzijn. We willen wel spaarzaam leven, maar geen vrekkige zuinigerds worden die alleen voor zichzelf leven, delen en geven aan anderen die het minder hebben hoort bij onze manier van leven.
Allemaal dingen die we kunnen kiezen trouwens, we hoeven niet te besparen om een schuld weg te werken want dan liggen die dingen anders. Aan de andere kant is er ook wel reden om de teugels aan te trekken: de verhuizing begin dit jaar, onverwacht een andere auto moeten kopen vanwege een aanrijding, de twijfelachtige 'rijkdom' van twee huizen en een verkoop die op zich laat wachten. We zakken weer met de prijs en houden er dus wat minder aan over dan gehoopt. Geen reden voor financiële paniek, maar we gaan er wel weer bekijken waar het wat minder kan en weer beginnen met een vast weekbudget.
Ik was bijna klaar met soppen en dacht: Misschien bèn je ook geen consuminderaar, maar ben je gewoon een mens die keuzes maakt, afhankelijk van wat je wilt en belangrijk vindt. En dat proces van keuzes maken (en uitvoeren natuurlijk :-) heet dan consuminderen. Misschien zit ik dan toch op de goede weg?
*) Voor degenen die ook regelmatig te maken hebben met verdwaalde viltstiftsporen op deuren, tafels, aanrechtblad... het werkt ècht die tandpasta! Gewoon een laagje erop, even in laten trekken en eraf vegen (desnoods eerst even testen op een onopvallende plek :-). Indien nodig meerdere keren herhalen en vaak verdwijnt het ongewenste kunstobject. Budgettechnisch is het natuurlijk handiger om een tube euroshopper ofzo aan te schaffen ;-)