Allerlei nieuwe spulletjes en P.I.F.

De afgelopen weken heb ik tussen de bedrijven door allerlei nieuwe spulletjes gemaakt.
Een stapeltje boodschappentassen (naar het patroon van Eloleo)
sleutelhangers, hartenhangers...

en met die voorraad kan m'n winkeltje weer open!

Kom rustig een kijkje nemen.

En net nu ik zo lekker bezig ben laat de naaimachine het afweten!

Weggebracht voor reparatie en nu zit ik dus een dikke week zonder...

De monteur begon al gelijk over printplaten, dat klinkt lastig (en duur).

(gelukkig nu wel garantie, snel de bon opgezocht :-)

Verder...

Er heeft zich tot nu toe één iemand aangemeld voor de P.I.F.

Zijn er echt niet meer mensen die mee willen doen?

Ik zat nog wat te denken over het principe: 

drie cadeautjes doorsturen, eentje terug naar degene van wie je iets kreeg...

Het voelt meer als ruilen, dan als geven,

daarom heb ik besloten dat ik wat ga schipperen met de regeltjes

en ik niet persé iets terug hoef te krijgen.

Ik wil iedereen die meedoet de keuze aan zichzelf laten wat ze wil.

Je kunt dus ook meedoen als je 'alleen' drie anderen verrast.

Een boel verwennerijen

Wow... wat een feestelijk gevoel kreeg ik toen ik de mailbox opende :-) Dank jullie wel voor alle felicitaties! We kregen mijn schoonouders en zwager op bezoek en hebben een gezellig avondje gehad. Er staan verschillende bosjes bloemen in de kamer, erg gezellig. Jullie mogen er ook even van meegenieten :-)

Ik werd best verwend de afgelopen tijd. Zo kreeg ik van Franca een mooi boek dat ik van haar mocht lenen zomaar kado! Ik was blij verrast, want dit had ik natuurlijk niet verwacht! Ik ga er binnenkort eens lekker voor zitten, nieuwe inspiratie opdoen. Jullie zullen er vast nog van horen.

Van Judith kreeg ik via de post een P.I.F.-cadeautje. Ze had 't al op haar blog gezet dat ze de pakjes de deur had uitgedaan, dus ik wachtte zo ongeveer onder de brievenbus ;-)

Ze had een mooie en handige ovenhandschoen voor me gemaakt. Die hangt nu in de keuken (al is het bijna jammer om hem te gebruiken omdat 'ie zo mooi is...) Nogmaals bedankt, Judith.

Voor wie er niet zo mee bekend is: P.I.F. betekent Pay It Forward. Je krijgt een cadeautje van een medeblogster en op jouw beurt zoek jij weer drie mensen die jij kunt verrassen met een pakje. Hiernaast stuur je een verrassing terug naar degene van wie je het pakje kreeg. Het leukst is natuurlijk om een zelfgemaakt cadeautje te sturen (maar volgens mij hoeft dat niet persé).

Dus... wie mag ik verrassen? 

Wanneer meer dan drie mensen zich melden, dan trek ik maandag drie lootjes. 

Zo kunnen ook de mensen die dit berichtje later lezen een kansje wagen.

Nog een leuk cadeautje kwam uit Afghanistan, een handgeborduurde pannenlap met een malle kameel. We moesten er wel om lachen hoe lichtvoetig hij door 't leven huppelt ;-) 

De kameel trekt zich niet zoveel aan van politiek en 't dagelijks leven van de borduurster... Dit werkstukje is één van de artikelen die gemaakt worden bij een project waar weduwen handwerk kunnen maken en verkopen zodat ze wat inkomsten hebben.

Allemaal blije dingen, het ziet er gezellig uit en ik geniet er van. Maar het is zo betrekkelijk... Ik had dit bericht al getypt toen we een telefoontje kregen met een zwaar bericht over een dierbaar familielid. Het voelt zo dubbel: met een soort van pijn in je hart toch genieten van die prachtige bos bloemen... Vreugde en verdriet, blij zijn en pijn voelen om iemand. Het is er helaas vaak naast elkaar, net of vreugde en verdriet hand in hand gaan.

De foto's zijn gemaakt met de camera van de buren, ik kon het niet langer 'aan' zonder foto's en heb een toestel geleend voor een dagje... 

Tien jaar

Eén alleen is kwetsbaar

twee staan samen sterk

drie zijn als een koord

dat gaandeweg steeds verder 

in elkaar gedraaid wordt

het is bijna niet te breken

(naar prediker 4:12)

Tien jaar geleden zeiden we "ja" tegen elkaar

in 't stadhuis, voorin de kerk.

Na tien jaar zijn we nog steeds blij met dat "ja" van toen! 

Tien jaar alweer, waar blijft de tijd...

Vanavond een lekker stukje taart bij de koffie :-)

en nu voor de gezelligheid nog even snel een slingertje ophangen!

Bloemenzaadjes verzamelen

Op de valreep nog een kleine maandag actie. Een poosje geleden kwam mijn dochter ineens heel blij het huis inlopen met in haar handen miezerige zaadjes. "Kijk eens wat ik heb gevonden!" riep ze helemaal blij, "viooltjeszaad!!" En ze stopte het in een envelopje, zodat ze het volgend haar in haar tuintje kan zaaien. Net als het goudsbloemenzaad (waar ze inmiddels een handeltje in kan beginnen :-) en zonnebloempitten. Heel zorgvuldig, heel blij ook met al die schatten die ze zomaar vindt! 

Viooltjeszaad... nooit aan gedacht dat je dat zelf kon verzamelen. Akeleien schut ik na de bloei altijd al leeg in de tuin en sommige zaaddozen bewaar ik omdat ik ze mooi vind. Maar verder was ik hier vrij makkelijk in: nieuwe zaadjes zijn immers zo gekocht. Maar is het niet veel leuker om zelfgewonnen zaden te bewaren en uit te zaaien? En ik denk ook echt dat het veel milieuvriendelijker is dan de gekochte zaadjes, want ik spuit niet met allerlei bestrijdingsmiddelen en het hoeft niet vervoerd te worden van a naar b naar c.

Met het goede voorbeeld van m'n dochter in gedachten ben ik wat rond gaan kijken,

bijvoorbeeld naar die prachtige Zinnia's in de moestuin... 

na de bloei heb ik een paar bloemen laten zitten en er kwam zaad aan!

Ik zag ineens dat in een uitgebloeide Petunia ook zaadjes zitten, 

omdat ik vergeten was de oude bloemen eruit te halen.

En ik bedenk me dat ik Lathyrus peulen kan bewaren,

die bloeien nu nog zo mooi en ruiken zo lekker!

M'n man peuterde na een wielrentocht Cichoreizaadjes uit de zakken van zijn shirt

mooi voor in de voortuin, vond hij.

 De stokrooszaadjes wil ik dit jaar gaan bewaren,

voor een hoekje in de moestuin.

Lavendel heeft zichzelf trouwens wel eens uitgezaaid in onze tuin,

ook leuk om in de moestuin te zaaien volgend jaar?

De doorgeschoten andijvie heb ik net wat te snel weggegooid, maar de pompoen die ik kocht zit vol zaden, net als die lekkere cherrytomaten die nog steeds hun best doen om rood te worden op een beschut plekje. Die zaden kan ik best proberen te drogen, kijken of ze volgend jaar ook vruchten geven. Hier twijfel ik een beetje aan, ik weet niet of de kwaliteit van zelf verzamelde groentezaden zo goed is, dat het een goede oogst in een ander jaar kan opleveren. Maar het is leuk om te proberen. De komende tijd hou ik dus mijn ogen open en ga ik lekker verzamelen.

Een snelle krabbel...

De afgelopen week ben ik vrij 'bezig' geweest met allerlei meer & minder belangrijke dingen. Van bloggen en reageren op mailtjes en andere blogs kwam het niet zoveel. Ik lees wel stilletjes mee hoor, maar merk dat ik me soms wat schuldig voel omdat ik niet zo vaak reageer (terwijl dat juist zo leuk is, ik geniet zelf ook altijd van de berichtjes die worden achtergelaten dus daarom zeg ik het toch even :-). Ook nu komt het niet van een uitgebreid berichtje, daarom een 'snelle krabbel' met wat leuke, duurzame producten die ik de afgelopen tijd tegen ben gekomen...

• Bij veel winkels in Nederland kun je hele leuke kaartjes kopen van Fairmail. De foto's op de kaarten zijn gemaakt door (straat)kinderen in Peru en India en de helft van de opbrengst is voor hen bestemd. Zelf vind ik de kaarten een mooie uitstraling hebben en wat leuk is, is dat je op de website ook kunt zien hoeveel de jongeren verdiend hebben met hun foto's.
• Heb je zin in een goedkope 'groene daad' dan kun je gratis fairtrade (riet)suiker uitproberen, klik hier voor meer info.
• Bij Blokker zijn sinds kort afwasbakken en emmers te koop gemaakt van gerecyclede PET-flessen. 
• En bij de AH kun je duurzaam gevangen tonijn in blik kopen, een veel voorkomende soort die met de hengel gevangen wordt zodat er geen bijvangst is.
• Wil je een interessante film zien over hoe het achter de schermen gaat met het eten in Europa, dan kan ik 'Feed The World' aanbevelen. Afgelopen week heb ik hier een stukje van gezien en besproken met een aantal mensen. Ik vond het nogal confronterend wat er verteld werd, bv. dat in Zwiterseland ongeveer driekwart van de benodigde hoeveelheid graan geïmporteerd moet worden om de bevolking te kunnen voorzien, maar dat het grootste gedeelte van dit graan uit India komt (waar miljoenen mensen dagelijks honger lijden). Verder ging het over gen tech zaad, het dumpen van voedsel op de Afrikaanse markt... ik werd er wat depri van, omdat je niet goed weet wat je er aan kunt doen. Je helpt mensen in arme landen vaak niet door bepaalde producten dan maar niet meer te kopen, maar door het te blijven kopen stimuleer je dat de situatie zo oneerlijk blijft (en dan voelt het alsof ik een soort van medeplichtig ben...) Een aanrader als je er verder over na wilt denken en het er voor over hebt dat je wat depri kunt worden. Ook hier vond ik een linkje van...

Ook de komende week ben ik (denk ik) wat minder aanwezig. Mijn vriendin uit Afghanistan is op verlof en we hebben de afgelopen week fijn bij kunnen praten, met een lekkere kop koffie erbij. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om bij een inloopmiddag (waar ze presentaties hoopt te geven over haar werk) een tafel neer te zetten met spulletjes van 't V.liegertje en zo wat extra te verkopen voor de projecten waaraan ze werkt. Om te kunnen verkopen moet er ook wat aanbod zijn, dus dat wordt even flink knippen en naaien :-) Leuk om zo aan de slag te gaan!