Van deze regendag heb ik maar een regeldagje gemaakt. Allerlei klusjes achter de computer gedaan, telefoontjes afgehandeld, roosters gemaakt, administratie bijgewerkt. Het voelt alsof je niet zoveel doet, maar het moet allemaal wel gebeuren. Tijdens het administratieve gedoe vond ik een mailtje terug, met het verzoek om een gift over te maken voor een school in Pakistan, waar veel kinderen wonen in het door water getroffen gebied. Ik weet dat het geld rechtstreeks wordt overgemaakt naar die school en dat het goed besteed wordt, daarom heb ik wat overgemaakt.
Blijft er nog een heel stapeltje verzoeken om giften over... leg ik ze weg of doe ik er wat mee? Ik bleef er wat over nadenken op deze druilerige maandag. Hoe ga ik goed om met alles wat we hebben, wat we krijgen? Hoe ben je een goede rentmeester, om het Bijbelse woord maar te gebruiken? Niet bezitter, niet eigenaar, maar rentmeester van alles wat je krijgt toevertrouwd? Een wat filosofische invulling van maandag actiedag, maar het nadenken over deze onderwerpen zet weer aan tot concrete acties en dat past helemaal bij m'n uitdaging.
Geven en delen, sparen en zelf houden... ik vind dit best lastig spanningsveld. Een deel van mezelf wil graag sparen, hypotheek aflossen, leuke dingen doen of kopen. Dat deel denkt: wij werken er voor, doen ons best om het niet over de balk te gooien, besparen waar dat kan en dan mag je er toch ook de vruchten van plukken? Je moet ook aan de toekomst denken, we hebben ons oude huis nog niet verkocht, we moeten sparen voor als de kinderen straks willen studeren enzo... En ik denk ook dat dit mag, om hier geld voor apart te houden, dat je verantwoordelijkheid neemt voor nu en de toekomst.
Maar tegelijk denkt een ander deel van mij: ach... we kunnen ons goed redden zo en waarom zou ik veel voor mezelf houden als het voor een ander een wereld van verschil kan maken? Hoeveel recht heb ik eigenlijk op alle rijkdom die we hier hebben? We hebben vrijwel nooit zorgen over geld, eten, rekeningen, of de kinderen wel naar school kunnen en of je de dokter wel kunt betalen. Als ik aan die dingen denk dan lijkt het al zo snel hebberig om veel voor onszelf te houden. Dan voel ik me dankbaar voor hoe wij hier mogen leven en als je je dankbaar voelt wil je eigenlijk graag delen, zodat die ander het ook beter kan krijgen.
Balans vinden tussen geven en zelf houden. Evenwicht vinden in geld (tijd of aandacht) besteden aan een ander of aan je eigen leventje. Allerlei vragen gaan dan door mijn hoofd: wanneer heb je genoeg geld achter de hand? Waar leggen we eigenlijk de genoeg-grens (want die heeft op de één of andere manier de neiging om steeds verder op te schuiven vooral als je meer geld op je rekening hebt staan)? Wat diepere vragen gaan ook door mijn hoofd: Waarom wil ik eigenlijk genoeg geld achter de hand hebben? Omdat ik dol ben op een getal met veel nullen? Voor mijn gevoel van veiligheid en controle? Waar vertrouw ik eigenlijk op? Wanneer geef je royaal? Als je zelf voldoende buffer overhoudt? Of ook als je zelf er op moet letten en je zelf minder 'safe' zit na je gulle bui?
Veel vragen die ik mezelf op zo'n nadenk dagje stel. Ik ga ze nu niet allemaal beantwoorden, want ik heb niet op alles een kant en klaar antwoord. Dat ik er over blog is vooral om even bewust stil te staan bij deze vragen en erover na te denken en om hierover van gedachten te wisselen met anderen.
