Tuinkriebels

Als in het voorjaar de zon gaat schijnen, begint het bij mij -net als bij veel anderen- te kriebelen. Ik wil naar buiten, aan de slag in de tuin, plannen maken voor de moestuin, genieten van alle bolletjes die boven komen. Het liefst maak ik iedere dag een rondje om te kijken welke bollen of planten hun kopje die dag boven de grond hebben gestoken. Jaren geleden hield ik dat zelfs bij, wanneer de winterakoniet ging bloeien of het  speenkruid, ik vergeleek het soms met andere jaren. Ik schreef op hoeveel oogst ik had van de moestuin, welke jam ik maakte, wat wel en niet lukte qua groente. Ik had er zelfs een speciaal boekje voor gemaakt, een soort tuinlogboek.


Best leuk om te doen, ook erg leuk om na te lezen. Maar toen ik in de piepkleine kinderen zat en bezig was met een deeltijdopleiding kreeg mijn logboek wat minder prioriteit en ik heb het nu het rustiger is geworden ook niet meer opgepakt. Ik had bedacht om er dit jaar maar weer eens mee te beginnen. Want ik denk altijd.. ik onthou wel wat we gedaan hebben, wat we verplaatst hebben of nieuw in de grond hebben gezet, welke plant het goed deed, welke een andere plek moet hebben. Maar dat is dus niet zo. En zeker nu niet... een paar uur narcose is niet al te best voor je geheugen merk ik.. om een beetje grip en overzicht te houden rond het (moes)tuingebeuren moet ik dingen gaan opschrijven. Daarom staat er voor deze week een nieuw tuinlogboekje maken op m'n planning, een leuk en creatief klusje.

Echt werken in de tuin zit er voorlopig nog niet in, maar om tegemoet te komen aan m'n tuinkriebels ben ik begonnen om kweekbakjes te maken. Van oude kranten dit jaar... Een strook papier om een (haarlak)fles rollen, de onderkant dichtvouwen en je bent klaar (meer uitleg lees je hier)

De plantjes kunnen zo goede wortelkluitjes maken en ik wil ze straks met krant en al in de grond zetten. De krant verteert wel en de wortels blijven onbeschadigd. Vorig jaar hebben heel wat plantjes een 'klap' gehad, toen ik ze uit de eierdozen probeerde te halen. De worteltjes zaten vergroeid in de doos. Ik had er niet alle vertrouwen in dat de doos op tijd zou verteren als ik de plantjes met karton en al in de grond zou zetten en daarom trok ik ze er voorzichtig uit. Maar dat is misschien een verkeerde inschatting en verteert het heel snel. Heeft iemand hier ervaring mee?

Als ik er genoeg heb hoop ik later deze week aan de slag te gaan met het voorzaaien van een paar groentjes, samen met m'n dochter. Ik voor de moestuin en de bakken bij ons thuis. Dochter voor de kleedjesmarkt met Koninginnedag. Ze wil graag op scoutingkamp en we hebben besloten dat ze een klein deel van de kosten zelf moet verdienen. Ze heeft ontzettend veel zin in om mee te gaan en het lijkt ons ook leuk voor haar, maar het is toch een flink bedragje dat op tafel moet komen naast de contributie. We kunnen dat wel betalen, maar we vinden het goed dat de kinderen leren dat dit soort extra dingen ook extra geld kosten. En ook dat ze leren dat je best zelf iets kunt doen om wat bij te verdienen, als je iets leuks wilt doen of kopen dat buiten de 'gewone of geplande' extraatjes valt ('gepland' zijn bijvoorbeeld wat extra zakgeld met Koninginnedag, een cadeautje in de zomervakantie). Dochter vond dit geen punt en na wat brainstormen heeft ze besloten om plantjes te kweken voor de verkoop, bijvoorbeeld tomaten, aardbeien, goudsbloemen etc. Ze is druk bezig plannen te maken hoe ze dit gaat aanpakken rond de zaaiplanning en de 'presentatie' van de plantjes. Het is erg leuk om haar enthousiasme en creativiteit te zien. 'k Ben benieuwd hoe het allemaal gaat uitpakken. We beginnen deze week gewoon bij stap 1: bakjes maken en zaaien, de rest volgt later vanzelf.

Labels van vilt

In het ziekenhuis kreeg ik van de buurvrouw een gezellige brief

met daarin een verslagje van de middag dat de kinderen bij haar waren.

Om de brief een touwtje met een leuk vilten label,

dat maakte het een klein feestje om deze post te krijgen.

'k Had zin om wat te maken vanmiddag,

niet te ingewikkeld, niet te groot 

(want concentratie is momenteel niet mijn sterkste kant :-)

maar gewoon iets gezelligs en overzichtelijks...

... en zo maakte ik een paar labels van vilt

om aan een cadeautje te hangen

of om een bakje bloembolletjes op te fleuren

of een saaie cadeaubon een persoonlijk tintje te geven

of om aan een mandje te hangen

 of gewoon omdat het leuk is om ze te maken :-)

De operatie achter de rug!

Even een klein berichtje uit het ziekenhuis. Het was een zware operatie, ik lig hier dus nog wel even. Maar alles is goed verlopen en tot nu toe valt het me niet tegen. En nu op weg naar het herstel!

Aftellen

Het aftellen is begonnen, zo langzamerhand moet ik de tas gaan inpakken voor volgende week.
Een stapeltje nieuwe pyamabroeken, leuke shirts, een makkelijk vest... ik heb maar van alles gekocht, want toen ik mijn revalidatieprogramma erbij pakte zag ik dat ik heel wat uurtjes over de gangen moet lopen. Ze zetten je daar flink aan het werk... en dan moet je je wel prettig voelen in wat je aanhebt. Verder een stapeltje tijdschriften en boeken. Een klein borduursetje, dat ik toevallig voor mijn verjaardag kreeg. Wat lintjes, vilt en knoopjes... ook leuk om mee te prutsen mocht ik me vervelen. Een mp3-speler met mooie muziek...

En tja.. wat neem je verder mee?

Veel goede moed, in gedachten alle lieve wensen, het meeleven & de gebeden van de mensen om ons heen, de knuffels die ik de afgelopen week al in 't voren kreeg van de kinderen (want straks ben je er niet...), vertrouwen dat we allemaal, thuis en in het ziekenhuis, in goede Handen zijn. Maar makkelijk zal het absoluut niet zijn, een zware buikoperatie door de MDL-chirurg en gynaecoloog, wachten op de uitslagen, een lijf dat nooit meer zal zijn zoals nu is. Het is moeilijk en 't maakt me ook verdrietig dat het nodig is, maar het moet om gezond te worden en hopelijk ook te blijven. En op een bepaalde manier, een ingewikkelde & moeilijke manier, is het dan toch goed, omdat het moet.

Voorlopig zal ik dus waarschijnlijk niet bloggen, ik wil er verder niet al te veel inhoudelijk over kwijt op het www. Misschien alleen even een kort berichtje om te zeggen hoe het gaat. En als ik daarna weer zin en energie heb om over de 'gewone dingen' te schrijven, zien jullie me vanzelf weer verschijnen!

Van alles wat

Het is hoog tijd om hier weer eens wat van me te laten horen... het is al zo lang geleden zie ik ineens! Het gaat allemaal redelijk goed hier. Ik loop nog steeds rond en wacht op de oproep voor de operatie, waarschijnlijk zal dat over een week of twee zijn. En tot die tijd probeer ik hier thuis alles zo veel mogelijk te regelen en op orde te brengen.  'k Heb al heel wat rommelhoekjes en laatjes aangepakt, de stapel broeken-met-kapotte-knieën is verdwenen, te kleine kleren zijn uit de kasten gehaald, heerlijk die ruimte en dat overzicht... Ik dacht.. het wordt nog wel eens wat met mij, als huisvrouw ;-) De voorraadkasten hebben we geleidelijk aan bijgevuld, net als de vriezers. Gisteren heb ik een reuze pan erwtensoep gekookt, het was er echt weer voor! We hebben er gisteren van gegeten en er zitten twee porties in de vriezer. Ik ga de komende week nog een paar keer dubbel koken. Dan kan m'n man straks een snelle hap uit de vriezer pakken als dat een keer zo uitkomt, voor hem wel zo makkelijk. Verder heb ik wat versneld begeleiding voor één van de kinderen kunnen regelen, dat voelt ook wel rustig dat dat nu rond is. Het gaat nu goed met hem, maar als ik straks een tijdje niet thuis ben en alles anders loopt dan normaal kan dat ook zo maar veranderen. Het is fijn om te merken hoe mensen meedenken, zo wilde die mevrouw straks een paar keer naar school komen om met onze zoon aan de slag te gaan, zodat wij geen mensen hoefden te regelen om hem te komen brengen. Dat doet je echt goed.

Afgelopen zaterdag hebben we een hele periode van heen en weer fietsen op de meest onhandige tijd van de week afgesloten in een propvol zwembad. Onze oudste zoon mocht afzwemmen! 

Hij helemaal blij, want hij "was er helemaal klaar mee" zoals hij vaak verzuchtte. Wij ook helemaal blij! Voor hem, maar ook voor onszelf :-). We waren al bezig om een overplaatsing naar een andere groep te regelen, want ik kan straks weken niet rijden en om half zes kun je ook de buurvrouw niet vragen om bij te springen. Nu is dat niet meer nodig en staat er een diploma te pronken in de boekenkast!
 
Vorige week heb ik trouwens zelf ook wat meegemaakt... als ik er aan terugdenk zit ik zo maar weer te glimlachen. We hadden heel wat aan ons hoofd, ineens allerlei extra zorgen. Na een dag vol afspraken en telefoontjes stond er rond etenstijd ineens een vriendin A. voor de deur om een pyjama te brengen. Die had ze me al beloofd, ze maakte er een heel verhaal van en bleef kletsen. En ze vroeg: "Is K. er nog niet? We hadden vanavond toch een activiteit van de wijk (van de kerk)?" Ik zei, "Nee hoor, er is niets. Ik heb geen mailtjes gezien, niets gehoord.... Misschien heb je het verkeerd begrepen?" (en dacht stiekem... en ik wil eigenlijk ook he-le-maal niks van de wijk vanavond, ik wil gewoon rust...) En zo ging het even verder  "... En ik moet nu eten want ik moet zo naar de kapper met de jongste en -wat mopperig- F. is ook nog niet thuis, die zou een half uur geleden al thuis zijn." Nou ja.. ze hield het kletsen dapper vol :-) Eindelijk kwam m'n man binnen, ging aan tafel zitten en deed heel verbaasd dat A. er was. Vriendin bleef maar plakken, schepte het eten van de kinderen op en ging erbij zitten... Even later kwam K. en die zei vrolijk: "Nou, dan gaan we maar hè?"
"We gaan??" Ik snapte er nog steeds niet zoveel van... Wat een verrassing! We gingen samen uit eten! Ze hadden achter mijn rug om samen met m'n man een heel complot gesmeed en kwamen me min of meer ontvoeren! :-))  Toen het kwartje gevallen was en ik was bijgekomen van de schrik ging ik snel naar boven om me wat op te frissen. Kort daarna fietste ik achter de dames aan naar de stad, naar een leuk klein restaurantje. We hebben genoten van een heerlijk, gezellig avondje! Zo super en hartverwarmend!! Dan kun je er daarna echt weer helemaal tegen!

Zo.. en nu ga ik snel aan de slag. Ik heb even het rijk alleen, had gisteren en vanochtend een zieke thuis en dan ga je toch niet zoveel boven aan de slag, dat vind ik niks gezellig. Maar nu kan ik mooi de badkamer doen, kan ik dat ook weer afstrepen van mijn lijstje.